ಸಣ್ಣ ಕಥೆಗಳು

    ಅಭಂಗ-೬೦೭

    ನಿನ್ನಯ ಮಹಿಮೆಯ ಹಾಡಲು ಮನದಲಿ ಸಂತಸ ಮೂಡುವುದು |

    ಪ್ರೀತಿಯ ಅಪ್ಪುಗೆಯಂದದಿ ಬಾಯಿ ಚಪ್ಪರಿಸುವುದು ||೧||

    ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ತನ್ನ ಮರಿಯೊಂದಿಗೆ ಮರದಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿತ್ತು |

    ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಬೇಡನಿಗದು ಕಂಡಿತು ||ಪ||

    ಹದ್ದು ಹೆದರಿ ಮುಗಿಲಿಗೆ ನೆಗೆಯಿತು |

    ಬೇಡನ ಬಾಣವು ಹಕ್ಕಿಗೆ ಗುರಿ ಇಕ್ಕಿತು ||೨||

    ಆಗ ಆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ನಿನ್ನನು ನೆನೆದವು |

    ಶ್ರೀಹರಿ ಧಾವಿಸಿ ಬಾರಪ್ಪ ಎಂದವು ||೩||

    ಮುಗಿಲಿಗೆ ನೆಗೆದರೆ ಹದ್ದು ಹಿಡಿವುದು |

    ಮರದ ಮೇಲಿದ್ದರೆ ಬಾಣ ಇರಿವುದು ||೪||

    ದೇವನು ಹಕ್ಕಿಗಳ ಮೊರೆಯ ಕೇಳಿದನು |

    ಹಾವಿನ ರೂಪವ ತಾ ತೊಟ್ಟುಕೊಂಡನು ||೫||

    ಹಾವು ಬೇಡನ ಕಚ್ಚಿ ಕೆಳಗುರುಳಿಸಿತು |

    ಹೊರಟ ಬಾಣವು ಹದ್ದನಿರಿಯಿತು ||೬||

    ನಿನ್ನ ದಾಸರಿಗೆಲ್ಲ ಕೃಪಾಳು ನೀನು |

    ಕಾಪಾಡುವೆ ಸಂಕಟದಿ ಅವರನು ||೭||

    ತ್ರಿಭುವನದಲೂ ನಿನ್ನಯ ಕೀರ್ತಿಯನು |

    ಬಣ್ಣಿಸಲಾಗದು ವೇದವಾಣಿಗೂ ತುಕಾ ಎಂದನು ||೮||

  -----------------------------------------------------------------------------------------------

    ಅಭಂಗ- ೨೫೪೦

    ಕೃಪಾವಂತ ನೀ ದಯಾವಂತನು ಪಾಮರ ನಾನು |

    ಏನೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಲಿ ನಿನ್ನಯ ಹಿರಿಮೆಯನು ||೧||

    ಇನ್ನೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಲಾಗದಂತಹ ದಯಾವಂತನು |

    ಒಂದು ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿ ತೋರುವ ಹೃಷಿಕೇಶ ನೀನು ||ಪ||

    ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದಿ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಮರಿ ಹುಟ್ಟಿತು |

    ಮರಿಗಾಗಿ ಅದು ಹುಲ್ಲ ಮೆತ್ತೆಯನು ಒದಗಿಸಿತು ||೨||

    ಒಂದು ದಿನ ಅಲ್ಲಿ ರಣಕಂಬವನು ನೆಡಲಾಯಿತು |

    ಆ ಬಯಲನು ರಣಭೂಮಿಯೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು ||೩||

    ಹಿರಿದಾದ ಪಾಂಡವ ಕೌರವ ಪಡೆಗಳವು |

    ಕಾಳಗಕೆಂದು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತವು ||೪||

    ಹೌಹಾರಿದ ಹಕ್ಕಿ ನಿನ್ನನು ನೆನೆಸಿತು |

    ಕಾಪಾಡು ಶ್ರೀಪತಿಯೆ ನಮ್ಮನೆಂದಿತು ||೫||

    ಆನೆ ಕುದುರೆಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಲಿವೆ |

    ಕಾಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಕಲ್ಲುಗಳು ಹುಡಿಯಾಗಲಿವೆ ||೬||

    ಹೇಗೆ ಬದುಕಲಿ ಇಂಥ ಕೋಲಾಹಲದಲಿ |

    ಧಾವಿಸಿ ಬಾ ಶ್ರೀಹರಿಯೆ ಬಲು ಬೇಗದಲಿ ||೭||

    ನನ್ನ ಮರಿಯನು ತೊರೆದು ಇನ್ನೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಿ |

    ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು ಎಲೆ ಜಗನ್ನಾಥ ಲಗುಬಗೆಯಲಿ ||೮||

    ಆಗ ಅನಾಥನಾಥ ನಾರಾಯಣ ನೀನು |

    ಆದೆ ಬಲು ಕೃಪಾವಂತನು ||೯||

    ಆನೆಯ ಕೊರಳಿಗೆ ನೇತಾಡುವ ಗಂಟೆಯೊಂದನು |

    ಹಗುರಾಗಿ ಕೆಡವಿದೆ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಮೇಲದನು ||೧೦||   

    ಹದಿನೆಂಟು ದಿನಗಳ ಕಾಳಗ ನಡೆಯಿತಲ್ಲಿ |

    ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ಗಾಳಿ ಬಿಸಿಲುಗಳು ಕೂಡ ತಾಕಲಿಲ್ಲ ||೧೧||

    ಯುದ್ಧ ಮುಗಿದು ನಾರಾಯಣನು |

    ಹಕ್ಕಿಗಳನು ಅರ್ಜುನಗೆ ತೋರಿಸಿದನು ||೧೨||

    ಕಂಡೆಯ ನನ್ನ ಈ ದಾಸರನು |

    ರಣರಂಗದಲೂ ಅವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದೆನು ||೧೩||

    ಭಕ್ತರಮೇಲೆ ಮಮತೆಯುಳ್ಳವ ನೀನು |

    ನೀನೆನಗೆ ತಾಯಿ ತುಕಾ ಎನ್ನುವನು ||೧೪||